Tańce marynarzy z Boki, pasterskie katuny, średniowieczne nagrobki i święto mimozy. Czytaj o pochodzeniu tradycji i o tym, jak są podtrzymywane.
Na trawiastych wzgórzach koło Žabljaka leżą kamienne płyty i bloki przypominające małe domy. Niektóre mają wyrzeźbione arkady, broń albo sceny polowania, inne pozostały niemal surowe. To stećci, średniowieczne nagrobki, które pozwalają zajrzeć w historię ludzi żyjących na długo przed powstaniem dzisiejszych granic Czarnogóry.
7 min czytaniaMarynarze w odświętnych strojach tworzą na placu łańcuch, który zwija się w spiralę, rozdziela i ponownie łączy. To kolo Bokeljskiej mornaricy. Za tańcem stoi historia kotorskiego bractwa: praca na morzu, pomoc jego członkom, kult św. Tryfona i kolejne zmiany władzy nad zatoką.
6 min czytaniaHerceg Novi od końca lat sześćdziesiątych świętuje zimą kwitnienie mimozy. Z pomysłu na przyciągnięcie gości poza sezonem wyrósł Praznik mimoze: pochody orkiestr, spotkania przy rybie i winie, wystawy oraz karnawałowy sąd nad tym, co mieszkańcom zepsuło miniony rok.
6 min czytaniaKatun to sezonowa osada związana z wypasem zwierząt w górach. Rodziny przenosiły tam część gospodarstwa na cieplejsze miesiące: razem ze stadem wędrowały naczynia, zapasy i narzędzia. Dzisiejsze domki turystyczne korzystają z tej nazwy, ale historia katunów zaczyna się od potrzeby wyżywienia zwierząt i ludzi.
6 min czytaniaCzarnogóra, Crna Gora i Montenegro prowadzą do tego samego obrazu: ciemnego, górzystego krajobrazu. Trudniejsza od tłumaczenia jest historia nazwy. W średniowiecznych dokumentach oznaczała mniejszy obszar niż dzisiejsze państwo, a daty jej pierwszego pojawienia się zależą od tego, jaki zapis i zasięg geograficzny uznamy za punkt wyjścia.
5 min czytania
