Kačamak, cicvara, priganice i njeguški pršut. Poznaj składniki, sposoby przygotowania oraz regionalne różnice, zanim wybierzesz coś z menu.
Ziemniaki, mąka, ser i kajmak: skład kačamaku wygląda skromnie, ale w garnku powstaje gęsta potrawa, której przygotowanie wymaga porządnego ubijania. W Czarnogórze spotkasz wersje z mąką kukurydzianą i pszenną, różnymi serami oraz dodatkiem kwaśnego mleka. Sporo o tym daniu mówi właśnie to, czym zostało doprawione.
6 min czytaniaNa talerzu wygląda skromnie: gęsta, ciepła masa, czasem otoczona warstwą wytopionego tłuszczu. Cicvara ma jednak wyraźny smak sera lub dojrzewającego nabiału. Żeby ją zrozumieć, trzeba najpierw poznać tutejszy kajmak. Nie ma on nic wspólnego z karmelową masą, którą w Polsce przekładamy wafle.
5 min czytaniaPriganice można dostać z miodem, ale równie dobrze z serem. Choć po polsku bywają nazywane placuszkami, często przypominają małe, nieregularne pączki bez nadzienia. O ich charakterze decyduje nie tylko ciasto: ten sam półmisek może stać się śniadaniem, słodkim poczęstunkiem albo częścią większego posiłku.
5 min czytaniaSzynka z Njegušów ma historię handlową, własny obszar produkcji i opisane zasady dojrzewania. Za cienkim plasterkiem stoi sporo pracy, a nazwa oznacza więcej niż sposób podania.
6 min czytaniaZa nazwą Vranac stoi ciemna odmiana winorośli, stare winnice nad Skadarem i rodzina odtworzona dzięki badaniom DNA. Jej historia zaczęła się długo przed powstaniem wielkich winiarni.
7 min czytania
