Czarnogóra ogłosiła niepodległość w 2006 roku, lecz jej przeszłość obejmuje średniowieczne księstwa, rządy metropolitów i własne królestwo. Zatoka Kotorska długo należała do innych państw niż górskie zaplecze. Właśnie zmiany granic i ustroju pomagają zrozumieć, dlaczego historia tego niewielkiego kraju jest tak złożona.
21 maja 2006 roku obywatele Czarnogóry zdecydowali o wystąpieniu z państwowej unii z Serbią. Za niepodległością padło 55,50% ważnych głosów. Wynik przesądził o wyjściu z unii, choć znaczna część głosujących chciała zachować wspólne państwo.
Petrovićowie-Njegošowie wywodzili się z Njeguši pod Lovćenem. Ich przewaga rozpoczęła się od wyboru metropolity w 1697 roku, a zakończyła detronizacją króla w 1918. Po drodze zmienił się sam sposób sprawowania władzy: duchownych przywódców zastąpili świeccy książęta, powstały sądy, szkoły i parlament.
Biała fasada Ostrogu pochodzi z odbudowy po pożarze w XX wieku. Za nią zachowały się starsze cerkwie jaskiniowe, związane z biskupem Bazylim i pustelnikami. Historia tego miejsca prowadzi od siedemnastowiecznych inskrypcji do ksiąg pielgrzymów.
Wyspę pod kościół mieszkańcy Perastu budowali, dosypując kamienie i zatapiając stare łodzie. W środku zachowali obrazy, srebrne wota i hafty. Gospa od Škrpjela opowiada o morzu poprzez rzeczy pozostawione przez ludzi, którzy z niego wrócili albo czekali na powrót bliskich.