Lasy Biogradskiej Gory, pastwiska Bjelasicy, Lovćen i Prokletije. Poznaj krajobraz, historię ochrony przyrody oraz znaczenie gór dla mieszkańców Czarnogóry.
Nad Jeziorem Biogradskim las schodzi do samej wody. Stare buki i jodły rosną obok powalonych pni, a wyżej zaczynają się łąki Bjelasicy. Najciekawsza historia tego parku dotyczy właśnie lasu: jego przemian, śladów dawnego użytkowania i ochrony, która zaczęła się jeszcze za księcia Nikoli.
Bjelasica ma rozległe trawiaste grzbiety, ale poniżej ich obłych wierzchołków kryją się strome zbocza i polodowcowe jeziora. Las Biogradskiej Gory zajmuje tylko część masywu. Reszta to także ziemia katunów, dawnych dróg i pasterskich nazw, a od strony Kolašina — współczesnych ośrodków narciarskich.
Na Lovćenie spotykają się historia dynastii Petrovićów, kamienne wsie i spór o pamięć po Njegošu. Mauzoleum zajmuje jeden ze szczytów, lecz góra ma znacznie więcej do opowiedzenia.
Nazwa Prokletije ma kilka objaśnień, lecz żadna popularna legenda nie rozstrzyga jej pochodzenia. Za opowieściami kryją się góry trzech państw, lodowcowe doliny i najwyższy szczyt Czarnogóry.
Pięć żelbetowych łuków nad Tarą powstało tuż przed drugą wojną światową. Losy projektanta, wojenne wysadzenie i powojenna odbudowa składają się na historię bardziej złożoną niż legenda o jednym inżynierze.